"Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami. Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna" [J.15, 7-11]
A gdyby tak uwierzyć, że „dość ma dzień swojej biedy”? Gdyby tak przestać się martwić o jutro a zacząć cieszyć się dniem dzisiejszym? I gdyby tak zaufać, że ważniejsza jestem niż ptaki?
Musiałabym wtedy porzucić moją troskę o jutro. Musiałabym powierzyć Komuś Innemu mój los. Musiałabym uwierzyć, że dostałam życie i to w obfitości.
Chciałabym oddać Bogu moje dzisiaj, moje jutro. Chciałabym?